Eindelijk was het dan vrijdag 4 september.
Vandaag gaan 7 BonteBoys opweg naar de Vogezen in Frankrijk. Hans en Junior waren al op de Syriësingel toen Theo alleen aankwam. Het blijkt dat Sijko ziek is en het niet aandurft om mee te gaan. Een poging van Junior om senior te vertellen dat, volgens eigen ervaring, "de ziekte" waarschijnlijk maar één, hooguit twee dagen, duurt haalde niets uit. Sijko ziet het niet zitten en gaat, helaas, niet mee.
Ondertussen zijn Arnaud en Rinus ook ge-arriveerd. Dus de fietsen en tassen kunnen worden ingeladen en we vertrekken rond kwart voor acht.
Nu hebben de Vogezen een slechte naam wat betreft het weer en onderweg bleek al zo'n beetje dat we geen hoge verwachtingen moesten hebben dat het deze keer beter zou zijn. Het regende onderweg onophoudelijk.
Het zal wel toeval geweest zijn, maar toen we de auto's, zo rond de klok van drie, hadden geparkeerd bij ons onderkomen voor de komende 4 dagen, begon de zon te schijnen.
Dat maakte het besluit, om voor het avondeten nog een stukje te gaan fietsen, er niet makkelijker op. Toch werd besloten dat we het er op wagen. Het zou ons hooguit een nat pak kunnen opleveren.
Parcoursbouwer Hans had thuis een mooi rondje bedacht, maar omdat we wat later aangekomen waren dan gepland werd het een "op-en-neertje" naar de top van de Ballon de Servance. De top van deze ballon lag op 1158 meter. De start ging vanaf 632 meter.
Gemiddelde stijgingspercentage was 5%, maximum was 12%.
Junior kwam als eerste boven, Ruud was tweede en Hans derde.
Op het kaartje is te zien dat we niet helemaal de top hebben bereikt. Dat kwam omdat de weg naar de top was afgezet i.v.m. militaire acties.
Omdat het inmiddels weer was gaan regenen moesten we erg voorzichtig afdalen.
Vandaag gaan 7 BonteBoys opweg naar de Vogezen in Frankrijk. Hans en Junior waren al op de Syriësingel toen Theo alleen aankwam. Het blijkt dat Sijko ziek is en het niet aandurft om mee te gaan. Een poging van Junior om senior te vertellen dat, volgens eigen ervaring, "de ziekte" waarschijnlijk maar één, hooguit twee dagen, duurt haalde niets uit. Sijko ziet het niet zitten en gaat, helaas, niet mee.
Ondertussen zijn Arnaud en Rinus ook ge-arriveerd. Dus de fietsen en tassen kunnen worden ingeladen en we vertrekken rond kwart voor acht.
Nu hebben de Vogezen een slechte naam wat betreft het weer en onderweg bleek al zo'n beetje dat we geen hoge verwachtingen moesten hebben dat het deze keer beter zou zijn. Het regende onderweg onophoudelijk.
Het zal wel toeval geweest zijn, maar toen we de auto's, zo rond de klok van drie, hadden geparkeerd bij ons onderkomen voor de komende 4 dagen, begon de zon te schijnen.
Dat maakte het besluit, om voor het avondeten nog een stukje te gaan fietsen, er niet makkelijker op. Toch werd besloten dat we het er op wagen. Het zou ons hooguit een nat pak kunnen opleveren.
Parcoursbouwer Hans had thuis een mooi rondje bedacht, maar omdat we wat later aangekomen waren dan gepland werd het een "op-en-neertje" naar de top van de Ballon de Servance. De top van deze ballon lag op 1158 meter. De start ging vanaf 632 meter.
Gemiddelde stijgingspercentage was 5%, maximum was 12%.
Junior kwam als eerste boven, Ruud was tweede en Hans derde.
Op het kaartje is te zien dat we niet helemaal de top hebben bereikt. Dat kwam omdat de weg naar de top was afgezet i.v.m. militaire acties.
Omdat het inmiddels weer was gaan regenen moesten we erg voorzichtig afdalen.
Hallo bonte boys!
Tijdens het surfen naar diverse toerclubs kwamen we jullie tegen en onze belangstelling werd nog meer gewekt toen we lazen dat jullie dit jaar naar de franse vogezen gaan: wij, Daniel en Joanne, zijn namelijk vorig jaar naar de franse vogezen verhuisd en hebben vanuit onze passie voor het wielrennen een droom waargemaakt: een klein, uniek fietshotel dat van alle gemakken is voorzien en aantrekkelijke all in arrangementen biedt voor groepen tot 20 personen.
We zagen dat jullie naar la haute fourche gaan, we zijn daar zelf in het verleden ook geweest toen de vorige eigenaren er nog in zaten. Als jullie in de buurt zijn in september: kom gerust langs bij ons voor een kop koffie : we zitten vlakbij de route des crêtes/Gerardmer in het dorpje Ban-sur-Meurthe.
De maand september is een fantastische maand om te fietsen in de Vogezen, zeker een aanrader.
Veel succes met de voorbereidingen en graag tot ziens bij Libelloup!
Voor meer info over ons: www.libelloup.nl
Met sportieve groet,
Daniel Griffioen en Joanne van de Krol
Tijdens het surfen naar diverse toerclubs kwamen we jullie tegen en onze belangstelling werd nog meer gewekt toen we lazen dat jullie dit jaar naar de franse vogezen gaan: wij, Daniel en Joanne, zijn namelijk vorig jaar naar de franse vogezen verhuisd en hebben vanuit onze passie voor het wielrennen een droom waargemaakt: een klein, uniek fietshotel dat van alle gemakken is voorzien en aantrekkelijke all in arrangementen biedt voor groepen tot 20 personen.
We zagen dat jullie naar la haute fourche gaan, we zijn daar zelf in het verleden ook geweest toen de vorige eigenaren er nog in zaten. Als jullie in de buurt zijn in september: kom gerust langs bij ons voor een kop koffie : we zitten vlakbij de route des crêtes/Gerardmer in het dorpje Ban-sur-Meurthe.
De maand september is een fantastische maand om te fietsen in de Vogezen, zeker een aanrader.
Veel succes met de voorbereidingen en graag tot ziens bij Libelloup!
Voor meer info over ons: www.libelloup.nl
Met sportieve groet,
Daniel Griffioen en Joanne van de Krol
Zaterdag 5 september
Ook de route voor vandaag was, net als de routes voor de overige dagen, al in Delft gemaakt. Daarin zat in ieder geval de beklimming van de Ballon 'd Alsace. Al na 9 km. beginnen we, op een heel smal, nat paadje, bezaaid met grind, takken en bladeren aan een steile, gevaarlijke afdaling. Junior en Ruud stonden al een tijdje beneden te wachten op de anderen. Maar er kwam niemand. Vreemd! Dan maar een stuk terug omhoog fietsen, de anderen tegemoet. Er zal toch niks ernstigs aan de hand zijn? Na een paar honderd meter steile beklimming zegt Ruud tegen Peter dat ie wel even de telefoon pakt om te vragen waar ze zitten. Op dat moment kwamen de anderen er aan. Arnaud had lek gereden en ja nu Sijko er niet is kost dat een stuk meer tijd.
Na zo'n 20 km. draaien we links af een heel smal weggetje in dat de beklimming van de col de Chevrères blijkt te zijn. Dit was net zo steil als de afdaling van daarvoor. Niet iedereen had het hier naar zijn zin. Theo al helemaal niet want die had eigenlijk al van meet af aan last van z'n rug.
De hobbelige afdaling had daar ook al niet goed aan gedaan. Rinus stelde Theo voor om wat oefeningen te doen om de rugspieren wat te rekken en te strekken. Nadat Theo met veel moeite was afgestapt kon de passant het volgende waarnemen.
Ook de route voor vandaag was, net als de routes voor de overige dagen, al in Delft gemaakt. Daarin zat in ieder geval de beklimming van de Ballon 'd Alsace. Al na 9 km. beginnen we, op een heel smal, nat paadje, bezaaid met grind, takken en bladeren aan een steile, gevaarlijke afdaling. Junior en Ruud stonden al een tijdje beneden te wachten op de anderen. Maar er kwam niemand. Vreemd! Dan maar een stuk terug omhoog fietsen, de anderen tegemoet. Er zal toch niks ernstigs aan de hand zijn? Na een paar honderd meter steile beklimming zegt Ruud tegen Peter dat ie wel even de telefoon pakt om te vragen waar ze zitten. Op dat moment kwamen de anderen er aan. Arnaud had lek gereden en ja nu Sijko er niet is kost dat een stuk meer tijd.
Na zo'n 20 km. draaien we links af een heel smal weggetje in dat de beklimming van de col de Chevrères blijkt te zijn. Dit was net zo steil als de afdaling van daarvoor. Niet iedereen had het hier naar zijn zin. Theo al helemaal niet want die had eigenlijk al van meet af aan last van z'n rug.
De hobbelige afdaling had daar ook al niet goed aan gedaan. Rinus stelde Theo voor om wat oefeningen te doen om de rugspieren wat te rekken en te strekken. Nadat Theo met veel moeite was afgestapt kon de passant het volgende waarnemen.
Theo probeerde het daarna nog een stukje, maar besloot om terug te gaan naar het hotel.
Rinus en Ruud die door het oponthoud ver achterop waren geraakt gingen verder met de beklimming. Ruud was door de stop helemaal uit z'n rimte en had erg veel moeite met de steile beklimming. Rinus reed langzaam van hem weg. Het was maar goed dat er niemand in de buurt was, want Ruud had het moeilijk. Toen ie eindelijk boven was, in Belfahy, en achterom keek zag ie waarom het niet zo lekker was gegaan.
Rinus en Ruud die door het oponthoud ver achterop waren geraakt gingen verder met de beklimming. Ruud was door de stop helemaal uit z'n rimte en had erg veel moeite met de steile beklimming. Rinus reed langzaam van hem weg. Het was maar goed dat er niemand in de buurt was, want Ruud had het moeilijk. Toen ie eindelijk boven was, in Belfahy, en achterom keek zag ie waarom het niet zo lekker was gegaan.
In Giromagny, aan de voet van de Ballon 'd Alsace, dronken we een kop koffie. We vroegen ons af hoe het met Theo zou zijn. Of ie de weg naar het hotel had gevonden.
Na de koffie begonnen we aan de 17 km. lange klim van de Ballon 'd Alsace. Het is een mooie gelijkmatige klim en een mooie weg. het begin lag op 470 meter en we moesten naar 1170 meter.
Bovenop de Ballon hebben we gelunched. Theo nog even gebeld om te vragen hoe het was gegaan. Theo was weer terug bij het hotel, maar alles bleek op slot zitten en hij kon dus nog even niet genieten van een heerlijke warme douche.
De planning was om ook nog de col de petit Drumont te beklimmen,
maar daar bleek weinig tot geen animo voor.
Om het hotel te bereiken moesten we vanuit Rupt-sur-Moselle
nog even 4 km. klimmen.
Gemiddelde stijgingspercentage 5% maximum 20%
Na de koffie begonnen we aan de 17 km. lange klim van de Ballon 'd Alsace. Het is een mooie gelijkmatige klim en een mooie weg. het begin lag op 470 meter en we moesten naar 1170 meter.
Bovenop de Ballon hebben we gelunched. Theo nog even gebeld om te vragen hoe het was gegaan. Theo was weer terug bij het hotel, maar alles bleek op slot zitten en hij kon dus nog even niet genieten van een heerlijke warme douche.
De planning was om ook nog de col de petit Drumont te beklimmen,
maar daar bleek weinig tot geen animo voor.
Om het hotel te bereiken moesten we vanuit Rupt-sur-Moselle
nog even 4 km. klimmen.
Gemiddelde stijgingspercentage 5% maximum 20%
Zondag 6 september
De geplande route voor vandaag hebben we geheel herzien. We waren bang dat we weer getrakteerd zouden worden op die kleine weggetjes met die hele steile klimmetjes. Je weet maar nooit wat MapSource voor ons in petto had. Daarom hebben we de route voor vandaag heel ouderwets via de Michelin-kaart uitgestippeld en op papier geschreven. Dat bleek achteraf helemaal niet nodig want Hans had de route helemaal in z'n brein opgeslagen.
Vandaag ging de etappe, gedoopt als tussen-etappe, over de Col de Menil, Col de Oderen, Col de Bramont en de Col de Morbieux.
Theo die aanvankelijk dacht alleen een stukje te gaan fietsen is toch met ons meegefietst.
Of het nou kwam door de rugspieroefeningen van Rinus, door het placebo-effect van de tabletjes van Hans of de in de auto verstopte geheime middeltjes van Theo zelf, er was niets meer over van de klagende klaagzang zoals die van gisteren. Theo fietste als Pantani in z'n "beste" dagen tegen de bergen op.
In La Bresse aten we echte franse crêpes en een veel te grote sandwich.
De geplande route voor vandaag hebben we geheel herzien. We waren bang dat we weer getrakteerd zouden worden op die kleine weggetjes met die hele steile klimmetjes. Je weet maar nooit wat MapSource voor ons in petto had. Daarom hebben we de route voor vandaag heel ouderwets via de Michelin-kaart uitgestippeld en op papier geschreven. Dat bleek achteraf helemaal niet nodig want Hans had de route helemaal in z'n brein opgeslagen.
Vandaag ging de etappe, gedoopt als tussen-etappe, over de Col de Menil, Col de Oderen, Col de Bramont en de Col de Morbieux.
Theo die aanvankelijk dacht alleen een stukje te gaan fietsen is toch met ons meegefietst.
Of het nou kwam door de rugspieroefeningen van Rinus, door het placebo-effect van de tabletjes van Hans of de in de auto verstopte geheime middeltjes van Theo zelf, er was niets meer over van de klagende klaagzang zoals die van gisteren. Theo fietste als Pantani in z'n "beste" dagen tegen de bergen op.
In La Bresse aten we echte franse crêpes en een veel te grote sandwich.
Arnaud, de man met de minste kilometers in de benen, begint te wennen aan dit soort tochten en fietst steeds makkelijker (omhoog).
Overigens was iedereen zeer te spreken over dit "rondje"
Het gemiddelde stijgingspercentage van vandaag was 4% het maximum 11%.
Overigens was iedereen zeer te spreken over dit "rondje"
Het gemiddelde stijgingspercentage van vandaag was 4% het maximum 11%.
Maandag 7 september
Op verzoek van Rinus hebben we vandaag een uurtje later ontbeten.
Waarom?
Dan is de ergste kou weg als we starten en we zijn dan wat later terug in het hotel waardoor er dan minder tijd over is om voor het avond-eten (te) veel alcoholische versnaperingen te nuttigen.
Om de rit van vandaag niet te lang te maken zijn we per auto naar Le Thillo (circa 15 km.) gereden om van daaruit te starten. De eerste 35 km. waren niet al te moeilijk. Daarna begon het echte werk, de beklimming van de Grand Ballon, het dak van de Vogezen op 1343 meter. De voet van de Grand Ballon ligt op 375 meter, dus moest er, over een afstand van 14 km. bijna 1000 meter worden geklommen.
Een pittige klim, veroorzaakt door de steeds wisselende stijgingspercentage's. Junior leidde de dans. Hij wilde alle nog aanwezige energie inzetten om in een lekker pittig tempo omhoog te fietsen. Hij was ook als eerste boven. Arnaud was tweede.
Ruud, die voor een groot deel van de klim, bij Hans is gebleven, dacht ergens halverwege de klim dat Rinus achter 'm zat, maar dat bleek Theo te zijn. Theo moet dan wel een aardige inspanning hebben geleverd om het gat naar Hans/Ruud dicht te rijden. Ongeveer 3 km onder de top is Ruud weggegaan bij Hans en kwam als derde over de finish. Hans was vierde. Rinus en Theo kwamen gebroederlijk samen boven. Ook deze klim heeft Rinus sociaal werk verricht door zich steeds weer naar de laatste in de beklimming te laten afzakken.
Op verzoek van Rinus hebben we vandaag een uurtje later ontbeten.
Waarom?
Dan is de ergste kou weg als we starten en we zijn dan wat later terug in het hotel waardoor er dan minder tijd over is om voor het avond-eten (te) veel alcoholische versnaperingen te nuttigen.
Om de rit van vandaag niet te lang te maken zijn we per auto naar Le Thillo (circa 15 km.) gereden om van daaruit te starten. De eerste 35 km. waren niet al te moeilijk. Daarna begon het echte werk, de beklimming van de Grand Ballon, het dak van de Vogezen op 1343 meter. De voet van de Grand Ballon ligt op 375 meter, dus moest er, over een afstand van 14 km. bijna 1000 meter worden geklommen.
Een pittige klim, veroorzaakt door de steeds wisselende stijgingspercentage's. Junior leidde de dans. Hij wilde alle nog aanwezige energie inzetten om in een lekker pittig tempo omhoog te fietsen. Hij was ook als eerste boven. Arnaud was tweede.
Ruud, die voor een groot deel van de klim, bij Hans is gebleven, dacht ergens halverwege de klim dat Rinus achter 'm zat, maar dat bleek Theo te zijn. Theo moet dan wel een aardige inspanning hebben geleverd om het gat naar Hans/Ruud dicht te rijden. Ongeveer 3 km onder de top is Ruud weggegaan bij Hans en kwam als derde over de finish. Hans was vierde. Rinus en Theo kwamen gebroederlijk samen boven. Ook deze klim heeft Rinus sociaal werk verricht door zich steeds weer naar de laatste in de beklimming te laten afzakken.
De avonduren brachten we door met nabespreken van de gereden tocht en door het spelen van een spelletje.
Ook hebben we doorgesproken dat we dinsdag op weg naar huis langs Fietsershotel "Libelloup" zullen gaan. De eigenaar had ons uitgenodigd op de koffie, dus ook om eens bij hen te komen kijken.
Ook hebben we doorgesproken dat we dinsdag op weg naar huis langs Fietsershotel "Libelloup" zullen gaan. De eigenaar had ons uitgenodigd op de koffie, dus ook om eens bij hen te komen kijken.
Daar stonden dus Daniël en Joanne van Libelloup. Wat een toeval!!!
Laten we dat nou net gisteravond hebben besproken. We hebben nog maar eens bevestigd dat we zeker langskomen dinsdag en dat ze ons rond 10 uur kunnen verwachten.
Na deze aangename lunchpauze fietsten we zo'n 25 km over de Route des Crêtes. Een weg met hele fraaie vergezichten en zo af en toe ook nog een klimmetje. Er was ook nog een serieuze klim naar de Hohneck (1375 mtr).
Junior wilde die top wel op, maar niet alleen. De andere Boys zagen dat niet zitten, maar vonden wel dat Rinus aan z'n stand verplicht was om met Junior mee te gaan. Rinus pakte de handschoen op en ging mee. Arnaud twijfelde nog, deed een poging maar zag het niet zitten om door te zetten.
Laten we dat nou net gisteravond hebben besproken. We hebben nog maar eens bevestigd dat we zeker langskomen dinsdag en dat ze ons rond 10 uur kunnen verwachten.
Na deze aangename lunchpauze fietsten we zo'n 25 km over de Route des Crêtes. Een weg met hele fraaie vergezichten en zo af en toe ook nog een klimmetje. Er was ook nog een serieuze klim naar de Hohneck (1375 mtr).
Junior wilde die top wel op, maar niet alleen. De andere Boys zagen dat niet zitten, maar vonden wel dat Rinus aan z'n stand verplicht was om met Junior mee te gaan. Rinus pakte de handschoen op en ging mee. Arnaud twijfelde nog, deed een poging maar zag het niet zitten om door te zetten.
In de restaurant op de top van de Grand Ballon hebben de meeste Boys een bord heerlijke spaghetti zitten "wegkanen"!
Terwijl we nog aan het eten waren werd opeens een visitekaartje op tafel gelegd, met de woorden: "Jullie moeten ook maar eens bij ons langskomen."
Terwijl we nog aan het eten waren werd opeens een visitekaartje op tafel gelegd, met de woorden: "Jullie moeten ook maar eens bij ons langskomen."
"Vanaf hier was het eigenlijk alleen nog maar afdalen naar La Bresse." Dat bleek echter helemaal niet het geval. Er moest nog een pukkel genomen worden die de verbinding vormde tussen twee hoofdwegen.
In La Bresse nog wat gedronken op een terras en moed verzameld voor de allerlaatste klim, de Col de Menil. Uiteindelijk kwamen we weer terug bij de auto in Le Thillo. Junior had blijkbaar nog energie over want hij stapte niet in de auto maar weer op de fiets om ook de laatste 15 km per fiets af te leggen met daarin natuurlijk de klim van 4 km naar het hotel. Heel stoer dus.
Het gemiddelde stijgingspercentage voor vandaag was 4%, het maximum 11%.
Het gemiddelde stijgingspercentage voor vandaag was 4%, het maximum 11%.
Dinsdag 8 september
Na het ontbijt afscheid genomen van Hendrika en Jacob om het ons beloofde kopje koffie te gaan scoren in fietsershotel Libelloup in Ban-sur-Meurthe-Clefcy. Een stevige korte klim omhoog om daarna aan te komen bij het hotel van Joanne en Daniël. Zo, was dat even schrikken. Dat zag er wel even iets anders uit dan wat we net verlaten hadden.
Na het ontbijt afscheid genomen van Hendrika en Jacob om het ons beloofde kopje koffie te gaan scoren in fietsershotel Libelloup in Ban-sur-Meurthe-Clefcy. Een stevige korte klim omhoog om daarna aan te komen bij het hotel van Joanne en Daniël. Zo, was dat even schrikken. Dat zag er wel even iets anders uit dan wat we net verlaten hadden.
We werden heel hartelijk ontvangen en kregen, na de koffie (of was het ervoor) een rondleiding door het hotel.
De binnenkant zag er al net zo mooi uit als de buitenkant. Het concept wat hier gehanteerd wordt sprak ons erg aan. Het is helemaal afgestemd op de veeleisende wielerfanaat.
Alle Boys waren zeer onder de indruk. Dit adres moeten we niet vergeten.
De binnenkant zag er al net zo mooi uit als de buitenkant. Het concept wat hier gehanteerd wordt sprak ons erg aan. Het is helemaal afgestemd op de veeleisende wielerfanaat.
Alle Boys waren zeer onder de indruk. Dit adres moeten we niet vergeten.
Na dit prettige intermezzo stapten we weer in de auto, waar het gesprek over Libelloup gewoon doorging.
We kunnen terugkijken op een 4-tal mooie en inspannende fietstochten. In totaal is er in die 4 dagen zo'n 350 km afgelegd.
Begon het vrijdag met regen. Vanaf zaterdag was het zonnig en werd het elke dag warmer.
De Vogezen moeten we zeker nog een keer aandoen.
We kunnen terugkijken op een 4-tal mooie en inspannende fietstochten. In totaal is er in die 4 dagen zo'n 350 km afgelegd.
Begon het vrijdag met regen. Vanaf zaterdag was het zonnig en werd het elke dag warmer.
De Vogezen moeten we zeker nog een keer aandoen.
